سجاد سیفی

تَب نوشته های وِب

سجاد سیفی

تَب نوشته های وِب

آشنایی
سجاد سیفی

کوله بار غزلم بسته سفر خواهم کرد
دل به دریای دلت داده گذر خواهم کرد
ابر غم آمد و بر سطح دلم باریدم
بر دل سنگ خودم خورده اثر خواهم کرد
صحبت عشق زیاد است ولی فرصت کم
حرف دل را به تو گفته مختصر خواهم کرد
راه من از طرف شهر شقایق افتاد
گونه ی سرخ شقایق تر تر خواهم کرد
سینه ی من صدفی وسعت چشمت آبی است
خون دل می خورم این اشک گوهر خواهم کرد
گاه در طول سفر جاده پر از سنگ شب
با قدم های تو این راه سحر خواهم کرد .

پیام های کوتاه
  • ۲۴ بهمن ۹۲ , ۰۰:۰۶
    محبت
آخرین مطالب
آخرین نظرات
نویسندگان

۱۴ مطلب در دی ۱۳۹۲ ثبت شده است

تنها, اتاقی تاریک; دلی بدون خلوت, پر از ازدحام اضطراب. حتی گوشه های سقف دلم را خراش می دهند. بدون گنبد, شاعری بی کلام و کلمه . آرام برگشته و در گوشی به خود می گویم:
نمی دانم. نمی دانم. نمی دانم

اؤره گین بیر یارئ وار

یارئما بیر یارئ وار

آللاهئم یار اؤنادیر

هارداکئ دیارئ وار

 

Bir yar

Ürəgin bir yarı var

Yarıma, bir yarı var

Allahım yar onadır

Hardakı diyarı var

 

 

آسمان ابری و بینوای دل
گرگ و میش هوا پا درون گل
ناگهان ذهن من دریده شد
با نوای دلنواز یک دیرل

                            1

It was an overflowing night

the river flowed from beneath spruce tree to far beyond

the valley was shrouded by moonlight and the

mountain was so bright that God was visible

 

                       2

In the heights

We two were invisible, the surfaces were washed

And looks were thinner than all other nights

Your hands delivered me the green stalk of a message

And the earthenware of familiarity was slowly

Cracking our heartbeats poured over the rock

From an old wine, the summer sands flowing in veins

And  the enamel of moonlight on your behavior

You were wonderful, free and worthy of earth

 

                          3

The green opportunity of life joined the cool mountain air

Shadows returned

And still on the way of the breeze

Pennyroyals were shaking

And attractions mingled together

 

Sohrab Sepehri

 
Translated
by
Mehdi Afshar
 
Download mobile Sohrab Sepehri eight books in Farsi

برزیگری قدیمی در چشم من تو را کاشت

با قطره های اشکم شوری جوانه افراشت

در جستجوی کویت با پا و سر دویدم

دستم به سوی یاری، هر مار یار پنداشت

السَحِر و السَحِیرم1 بین پا برهنه راهی

راهی به جز ره تو این پای من مپنداشت

انگار آشنایی از من تو را جدایی

این غم، غم جدایی بر روی هم بیانباشت

در بند ماندگارم سَجّان2 من تو هستی

این سجده گاه و مهرت سَجّاد را نگه داشت

 

تابستان 87

 

1. در اصطلاح کسی که از فرت دویدن به نفس نفس افتاده باشد .

2. زندانبان

 

نماز خانه ی دانشگاه

در کنار آن یک بوفه

ظهر آن روز رسید

چه شلوغ است آنجا !

چه شلوغ است آنجا !

بوفه را می گویم،

طعم خوردن پر بود

بوی ساندویچ سیمانی

در کنار آن مرغی است

مرغ عشق آنجا نیست

پس کجا او پر زد ؟

او کجا زندانی است ؟

امتدادش دادم

دل ما کوتاه است

او چرا بینهایت نیست ؟

ساندویچ دل شده است !؟

آن نمازخانه ی ما هم؛

                 نکند، ای خدا !

                          سال بعد،

                                  یا فردا

                                        ساندویچی بشود .

 

تبریز - فروردین ماه 86

 

HE who knows himself and others                                         
Here will also see,
That the East and West, like brothers,
Parted ne'er shall be.
Thoughtfully to float for ever

'Tween two worlds, be man's endeavour!
So between the East and West
To revolve, be my behest!
     1833

Johann Wolfgang von Goethe

 

 

 

درباره ی دیوان


آن کس که خود و دیگران را می شناسد
از اینجا می بیند که شرق و غرب مثل دو برادر
جدا از هم  هرگز نخواهند بود .
تا در دو جهان برای همیشه با فکر سیر کنیم
به انسان نیرو بده
و برای اینکه رابطه ی شرق و غرب را خوب و خیر کنیم
به انسان دستور بده !

 

یوهان ولفگانگ گوته

 

یک شروع،

            آغاز و پایان و مسافر می رسد

یک مسافر گام هایش آفتاب

آفتاب امروز هم با او رسید

 

آسمان امروز هم سرریز فجر

فجر آمد

با نگاهش خلوت تاریک چشم را که دید

نور با پای سحرخیزش دوید

خواهشی از آینه بی تاب شد

در درونم بینهایت راه رفت

چشم هایم تا خدا بی خواب شد

راه رفتم

          با سفر

                   تا کربلا

تا طلوع آب های تشنه ی دریای عشق

تا طلوع صبح صادق از واژه ها

                                  تا رسیدن

                                               تا فرج

                                                      تا مِهر ِ آب

آب را باید شنید

"عشق را باید دورکعت خواند و رفت"

یک شروع،

           آغاز و پایان و مسافر می رسد .

 

روستای قره قشلاق -02/07/87

We danse round in a ring and suppose

         . But the Secret sits in the middle and knows

Frost, Robert Lee

باور کنی یا نکنی دوس دارم آفتابی بشم     

شب بیام و به چشم تو روشن و مهتابی بشم
شب که میشه چشای من دنبال روشنای توست         

چشای من دور نگات یه کرم شب تابی بشم

از توی اون تنگ دلم جس بزنم توی دلت                     

تو اون دل دریای تو ماهی بی تابی بشم  

آروم آروم قد بکشم برم تا اوج آسمون                      

از چشات آروم ببارم یه دریای آبی بشم

دستای من تو دست تو جاده چقد رفتنیه               

شب رو تا صُب راه برم و چشای بی خوابی بشم

فروردین 88

پشتم رسیده به خاک حریف غـــم

تکرار آخــــــر بیتم ردیف غـــــــم

من یک مســــافر در راه مانده ام

غم کوله بارم و در دست کیف غم

لب روی لبت هر ثمرش یک بوس است

بی تو اما چه ثمر حاصل آن افسوس است

خوش به حال دل شب بوسه به ماهش می زد

بی تو هر شب پس هر خواب پر از کابوس است

 
 
 
Let's not muddy the brook
perhaps a pigeon is drinking water at a distance
or perhaps in a father thicket a goldfinch is
washing her feathers
or a pitcher is being filled in a village
 
Let's not muddy the brook
perhaps this brook runs to a poplar's foot
to wash away the grief of a lonely heart
A dervish may be dipping dry bread in the brook
 
A beautiful lady walked to the brink of the brook
Let's not muddy the brook
the lovely face has been doubled
 
!What refreshing water 
what a spring river
how friendly seen the folk at the upper village
may their cows always render milk! ; may their
springs always gush
I have not seen their village
surely God's footprints lie at the foot of their huts
there moonlight enlightens the expanse of words
surely in the upper villages hedges are low
there the folk know what sort of flower is
 
anemone
surely there the blue is blue
a but is blossoming, the village inhabitants know
O what a fine village it must be
may its orchard - lanes be full of music
the folk upstream understand the water
they did not muddy the brook We also
must not muddy the brookm
 

  SOHRAB SEPEHRI

 
Translated
by
Mehdi Afsha
 
Sohrab Sepehri on Wikipedia

در غمت یار کمر تا شده است
رفته آدینه و فردا شده است
فصل بی تو گل فکرم یخ بست
بی تو روزم شب یلدا شده است